Jolene (2008) watch online
Sinners and Saints (2010) online
Into the Abyss (2011) online

Διαδρομές

 

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Βαλτεσινίκο: Ο τόπος μας».

Χρήστος Ι. Παπαδημητρακόπουλος. Αθήνα 2004. 206 σελ.

Εκδόσεις Σαΐτη (χορηγία Συλλόγου Βαλτεσινιωτών «Η Κοίμηση της Θεοτόκου»). 

 

 

Προς το Παλιόκαστρο

 

 

Το Παλιόκαστρο είναι η ψηλότερη κορυφή του Μαινάλου στην περιφέρεια του Βαλτεσινίκου.

Η κορυφή που δεσπόζει πάνω από το χωριό έχει ύψος 1387 μ. ενώ νοτιότερα το ύψος φθάνει τα 1437 μ., σύμφωνα με τα στοιχεία της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού.

Η ανάβαση στην κορυφή –ιδιαίτερα την άνοιξη ή στις αρχές του καλοκαιριού- είναι μια μοναδική εμπειρία. Η διαδρομή είναι δύσκολη στο τελευταίο κομμάτι, μιας και το μονοπάτι έχει σβήσει και θα χρειαστεί να αυτοσχεδιάσουμε. Η καλύτερη ώρα είναι του δειλινού. Η θέα και τα χρώματα είναι μοναδικά. Νοτιοδυτικά στον ορίζοντα όταν ο καιρός είναι καλός, βλέπει κανείς τη θάλασσα του Κατάκολου να λαμπυρίζει

Στα ανατολικά της κορυφής στη ρίζα του βράχου και ανάμεσα στα πουρνάρια, ξεχωρίζει ακόμα ένα μέρος του κάστρου και στη νότια ψηλότερη κορυφή η βάση μεμονωμένου πύργου της εποχής της Φραγκοκρατίας ή Ενετοκρατίας.

 

 

 

 

φωτ΄Κ.Παπαημητρακόπουλος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***********************************************************************************************************************

 

 

 

Προς την Αγία Τριάδα.

Άγιος Παντελεήμων

 

 

Αυτή η διαδρομή -αν εξαιρέσει κανείς την μικρή ανάβαση ως τους πρόποδες του Παλιοκάστρου- με τη δημιουργία του χωματόδρομου, έγινε πολύ προσιτή σε όλους.

Είναι μια διαδρομή μέσα στο δάσος, με σημεία αναφοράς το εικονοστάσι του Αγίου Παντελεήμονα -όπου χτίζεται μια όμορφη εκκλησία- και το εικονοστάσι της Αγίας Τριάδας. Πιο κάτω, μέσα στην ιδιοκτησία του Γιάννη Παναγούλια υπάρχει η ομώνυμη πηγή. Για όσους ξέρουν το μέρος, πηγαίνοντας δυτικά ο δρόμος οδηγεί στου Ζαρέλη κι από κει κατεβαίνει στης Γριάς το Λιθάρι ή την Κρυάβρυση.

Το πυκνό ελατοδάσος εντυπωσιάζει και οι βαθύσκιες πλαγιές προσφέρουν το καλοκαίρι απίστευτη δροσιά.

===========================================================================================

 

 


Προς της Γριάς το Λιθάρι.


Ένας παλιός και αγαπημένος τόπος αναψυχής των βαλτεσινιωτών ήταν η πηγή και ο βράχος στη θέση «Γριας Λιθάρι». Σήμερα που σπάνια περνάνε άνθρωποι από εκεί, χρειάζεται κάποιος να ξέρει το μέρος, για οδηγός. Είναι μια σχετικά εύκολη διαδρομή μέσα στο δάσος. Από τους πρόποδες του Παλιόκαστρου, ακολουθούμε το μονοπάτι στα δυτικά.


πεζοπορεία στης γριάς το λιθάρι

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Στην ωριαία πεζοπορία μας, θα συναντήσουμε πηγές, τα ρέματα του Γκίνη και του Γερούτσου, του Γερούτσου τη σπηλιά, κι ένα κομμάτι δάσους με λεπτά πανύψηλα έλατα. Από εκεί βγάζανε οι χωριανοί τις «τέμπλες» που ράβδιζαν τις καρυδιές.

Στο βράχο σκαρφαλώνουμε εύκολα και η πηγή με την ξύλινη κορύτα και το κρύο πεντακάθαρο νερό θα μας ξεδιψάσει.

Αξίζει λίγη φροντίδα αυτή η πηγή τώρα που οι τσοπάνηδες δεν βόσκουν τα ζώα τους εκεί γύρω. Τα χόρτα μεγαλώνουν γρήγορα και την κρύβουν. Το ρυάκι που ξεκινάει από αυτή την πηγή, κατηφορίζει, ενώνεται με το νερό της Κρυάβρυσης και συνεχίζει για τους μύλους του Κοκκίνη και του Παυλόπουλου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

πηγή στης γριας το λιθάρι

η βρύση της γριάς

 

 

 

 

 

 ============================================================================================

 

Προς την Κρυάβρυση

 

 

Γύρω από την Κρυάβρυση παλιότερα ήταν ένας μικρός συνοικισμός.

Εκεί φθάνει κανείς με τρεις τρόπους: από τους πρόποδες του Παλιόκαστρου, δυτικά, μετά το Μήλιαρη, το μονοπάτι κατηφόριζε δεξιά. Ήταν ο παλιός δρόμος προς τα Λαγκάδια που τώρα έχει σχεδόν ξεχαστεί.

Ο άλλος δρόμος ακολουθούσε το ρέμα στου Παύλου και του Κοκκίνη το μύλο,

κι ο τρίτος είναι αυτός που υπάρχει και σήμερα, ο δρόμος που οδηγεί στα Λαγκάδια.

Πλούσια η πηγή πρόσφερε το νερό της στα περιβόλια της περιοχής, σε τρεις νερόμυλους και αργότερα στον κάμπο.

Συνεχίζοντας το δρόμο προς την Αγία Παρασκευή των Λαγκαδιών αριστερά μας βρίσκεται το «Καημένο Χωράφι» του «Παναγή η Φυλάχτρα» το «Ζαρέλη» τόποι πλούσιοι σε μυρωδάτη ρίγανη. Πιο πέρα η Κρανιά, όλα φημισμένα λημέρια των Παναγουλαίων. «Βγαίνει ο σουλτάνος μπουγιουρντί να κάψουν το Ζαρέλι, του Παναγούλια τα μαντριά, του Κούνα τα γιατάκια…».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 φωτο.

Αδαμαντία Παναγούλια.

 

 *********************************************************************************************************************

 

 

 Προς Ζωριάνου, Άγιο-Θανάση, Κοκκινόβραχο.   

 

 

Στην περιοχή του Ζωριάνου σώζονται ακόμα τα ερείπια των σπιτιών του οικισμού που υπήρχε κάποτε. Το τοπίο είναι μαγευτικό με τον χαρακτηριστικό βράχο και την πηγή του. Το νερό που παλιότερα έδινε ζωή στα περιβόλια εκεί γύρω, τώρα ενισχύει το δίκτυο ύδρευσης του χωριού μας.

Από εκεί ανηφορίζοντας φτάνουμε στο εικονοστάσι του Αγιο-Θανάση. Προχωρώντας ανατολικά βρίσκουμε την Αλογόβρυση. Η θέα από εκεί είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Έχουμε στα πόδια μας τη νοτιοδυτική περιφέρεια των Μαγουλιάνων, το σανατόριο, το όρια της Βυτίνας, τον Καμπέα. Στην ανατολική πλευρά του Αλογοβουνίου βρίσκεται ο Κοκκινόβραχος. Εκεί κούρνιασαν τρομαγμένοι οι Μαγουλιανίτες κυνηγημένοι από τον Ιμβραήμ το καλοκαίρι του 1825. Οι εσοχές του βράχου οχυρωμένες στέκουν ακόμα για να μας θυμίζουν εκείνα τα δύσκολα χρόνια.

 

 ****************************************************************************************************************

 

 

Προς τις Μουριές, Χιονόβρυση, Οχυρά

 

Αυτή είναι μια ιδιαίτερη, εντυπωσιακή διαδρομή γεμάτη μνήμες.

Κατηφορίζουμε το χωματόδρομο μετά τη διασταύρωση για τον Άγιο-Νικόλα, προς τις «Μουριές». Στο τέλος της κατηφόρας συναντάμε το πέτρινο γεφύρι* κι αριστερά πριν το περάσουμε θα δούμε μύλο του «Ζιώζιου» ρημάδι πια του καιρού. Ο μύλος αυτός ήταν δίπατος αλλά το πιο εντυπωσιακό του στοιχείο ήταν το μακρύ αυλάκι που ο Ζιώζιος (Παναγιωτακόπουλος) είχε κυριολεκτικά σκαλίσει στο βράχο.

Ακολουθούμε το ρέμα ανατολικά και σε λίγο φθάνουμε στη Χιονόβρυση. Αυτή βρίσκεται εκεί που το ρέμα συναντιέται με εκείνο του Αγίου Νικολάου. Βόρεια στέκει το βουνό Ρουτό με τα βράχια της «Λιναρίστρας». Τα οχυρά τους, δυσδιάκριτα μες στα πουρνάρια του απρόσιτου βράχου. Στα νότια, τα οχυρά του Μπαλογιάννη στέκουν ερειπωμένα στα ζωνάρια του βράχου.Κατηφορίζουμε βορειανατολικά τη χαράδρα. Δέος μας κυριεύει στη θέση «Μπουντρούμι»- όνομα και πράγμα.

Αυτές οι σπηλιές κι αυτά τα βράχια στέγασαν κάποτε τον τρόμο και την αγωνία των προγόνων μας. Τούς στάθηκαν σύμμαχοι και τούς έσωσαν.

Στο ύψος των Ολομάδων βρίσκεται το «Σκορδούλι» το σημαντικότερο οχυρό της χαράδρας μετά τον Άγιο-Νικόλα. Οχυρωμένες οι σπηλιές σε τρία επίπεδα, με ξυλοδεσιές και πολεμίστρες, έχουν αφεθεί πλέον στην τύχη τους. Με δυσκολία μπορεί κανείς να σκαρφαλώσει, απ’ την αριστερή μεριά του βράχου και κινούμενος νοτιοανατολικά θα φθάσει στις Ολομάδες.

* φωτο. Κώστας Παπαδημητρακόπουλος

*******************************************************************************************************************

 

Προς το Φαράγγι του Αγίου Νικολάου.

 

 φαράγγι Αγίου Νικολάου

 

 

 

Αυτή η διαδρομή έχει τελευταία σηματοδοτηθεί από το Δήμο. Στο δρόμο των Ολομάδων η πινακίδα μάς κατευθύνει για το φαράγγι του Ρεντεζέλα. Βέβαια αυτό το τοπωνύμιο δεν αφορά την περιφέρεια του Βαλτεσινίκου αλλά την Κερπινή και το Δρακοβούνι.

Το μονοπάτι, ακολουθεί το ανατολικό μέρος της χαράδρας και προσφέρει μια ασυνήθιστη άποψη του χωριού, της χαράδρας και του μοναστηριού του Αγιο-Νικόλα. Το χωράφι του Γ. Παπαγεωργίου στο Μπαρμπεσινίκο, κρύβει πολλούς κιβωτιόσχημους τάφους με πέτρινες πλάκες, μα κανείς δεν τους έχει ερευνήσει συστηματικά. Για την εποχή στην οποία ανήκουν, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.

Κατάληξη της διαδρομής μας είναι οι Ολομάδες με τον ωραίο ναό των Αγίων Αποστόλων και τους πολύ φιλόξενους κατοίκους. Οι πιο απαιτητικοί μπορούν να συνεχίσουν προς το Κουτρουβέλι, και να συναντήσουν το ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία και της Αγίας Ζώνης.

=========================================================================================

 

Προς μύλους Παύλου και Κοκκίνη

 


 

Μια μικρή, εύκολη και όμορφη διαδρομή είναι αυτή που μας οδηγεί από το γεφύρι στο «Πορί», στο μύλο του Παυλόπουλου. Ο μύλος δωρήθηκε από τους τελευταίους απογόνους της οικογένειας στον Άγιο Γεώργιο. Από το πέτρινο γεφύρι θα προχωρήσουμε αριστερά στο χωματόδρομο πλάι στο ρέμα. Σε λίγο θα αντικρίσουμε το μύλο στ’ αριστερά μας μισοκρυμμένο ανάμεσα στις καρυδιές, τις ιτιές και τα έλατα. Πιστεύω πως όσοι έζησαν στις δόξες του αυτό το σύμβολο του λαϊκού μας πολιτισμού μας, θλίβονται που τον βλέπουν να στέκει άπραγος, έρμαιο του καιρού.

Στο ρέμα, τα καβουράκια και τα βατράχια θα τραβήξουν το ενδιαφέρον των μικρότερων επισκεπτών. Συνεχίζουμε ανηφορίζοντας δίπλα στο ρέμα. Έχουμε κατέβει αρκετά από το υψόμετρο του χωριού και μπροστά μας το Παλιόκαστρο φαντάζει θεόρατο. Σε λίγο θα συναντήσουμε στα δεξιά μας ερειπωμένο, το μύλο του Κοκκίνη.

Οι πιο απαιτητικοί αν συνεχίσουν να ανηφορίζουν θα δουν το ρέμα να χωρίζεται μικρότερο στ’ αριστερά που καταλήγει στης Γριας το Λιθάρι, μεγαλύτερο στα δεξιά που θα μας οδηγήσει στην πηγή του, την Κρυάβρυση.

============================================================================================

 

Προς τον Άγιο Βλάση.

 

Ο Άγιος Βλάσης και η περιοχή «Βορίλα», είναι ένας μικρός συνοικισμός δυτικά του χωριού μας. Αφήνουμε πίσω μας το «Πορί», το όμορφο ξωκκλήσι της Αγια-Μαρίνας, ανηφορίζουμε προς την Παναγιά με την ομώνυμη πηγή στην ιδιοκτησία του Πετρόπουλου και την πηγή στη θέση «Κάλανος». Φθάνουμε στα Ρεππαίικα στέκια του «Βορίλα», από τον χωματόδρομο που πηγαίνει πλάι-πλάι στο βουνό. Εκεί υπάρχει βραβευμένο μάρμαρο, ανεκμετάλλευτο ακόμα.

Το τοπίο εδώ είναι διαφορετικό. Αν είναι κατάλληλη η εποχή, η ρίγανη θα μοσχομυρίζει. Η μικρή πηγή θα μας ξεδιψάσει και ο Αι-Βλάσσης μας περιμένει να προσευχηθούμε. Η λίμνη του Λάδωνα φαίνεται μπροστά μας. Για να απολαύσουμε όμως την υπέροχη θέα πρέπει να κατηφορίσουμε το μονοπάτι δυτικά ή να προχωρήσουμε βόρεια στο χωματόδρομο και στο τέρμα να ανεβούμε το λόφο στα δυτικά.

Η θέα της λίμνης και της γύρω περιοχής πανοραμική, σίγουρα θα μας αποζημιώσει.

============================================================================================

 

 Προς τις Μουριές, Χιονόβρυση, Οχυρά.

 

 

Αυτή είναι μια ιδιαίτερη, εντυπωσιακή διαδρομή γεμάτη μνήμες.

Κατηφορίζουμε το χωματόδρομο μετά τη διασταύρωση για τον Άγιο-Νικόλα, προς τις «Μουριές». Στο τέλος της κατηφόρας συναντάμε το πέτρινο γεφύρι κι αριστερά πριν το περάσουμε θα δούμε μύλο του «Ζιώζιου» ρημάδι πια του καιρού. Ο μύλος αυτός ήταν δίπατος αλλά το πιο εντυπωσιακό του στοιχείο ήταν το μακρύ αυλάκι που ο Ζιώζιος (Παναγιωτακόπουλος) είχε κυριολεκτικά σκαλίσει στο βράχο.

Ακολουθούμε το ρέμα ανατολικά και σε λίγο φθάνουμε στη Χιονόβρυση. Αυτή βρίσκεται εκεί που το ρέμα συναντιέται με εκείνο του Αγίου Νικολάου. Βόρεια στέκει το βουνό Ρουτό με τα βράχια της «Λιναρίστρας». Τα οχυρά τους, δυσδιάκριτα μες στα πουρνάρια του απρόσιτου βράχου. Στα νότια, τα οχυρά του Μπαλογιάννη στέκουν ερειπωμένα στα ζωνάρια του βράχου.Κατηφορίζουμε βορειανατολικά τη χαράδρα. Δέος μας κυριεύει στη θέση «Μπουντρούμι»- όνομα και πράγμα.

Αυτές οι σπηλιές κι αυτά τα βράχια στέγασαν κάποτε τον τρόμο και την αγωνία των προγόνων μας. Τούς στάθηκαν σύμμαχοι και τούς έσωσαν.

Στο ύψος των Ολομάδων βρίσκεται το «Σκορδούλι» το σημαντικότερο οχυρό της χαράδρας μετά τον Άγιο-Νικόλα. Οχυρωμένες οι σπηλιές σε τρία επίπεδα, με ξυλοδεσιές και πολεμίστρες, έχουν αφεθεί πλέον στην τύχη τους. Με δυσκολία μπορεί κανείς να σκαρφαλώσει, απ’ την αριστερή μεριά του βράχου και κινούμενος νοτιοανατολικά θα φθάσει στις Ολομάδες.

 


********************************************************************************************************************

 

 Προς την Ελά – Φλώσκο – βρύση -Ντεληγιάννη.    

 

Στο δρόμο που οδηγεί στο χωριό και δύο περίπου χιλιόμετρα πριν φθάσουμε, υπάρχει ένας χωματόδρομος στα δεξιά, που οδηγεί στην Ελά. Εκεί βρίσκεται μια μικρή κοιλάδα ανάμεσα στα έλατα. Μικρές πηγές αναβλύζουν σε πολλά σημεία, με σπουδαιότερες αυτές που βρίσκονται στις ιδιοκτησίες του Παπαγεωργίου και του Ζαχαρόπουλου. Τώρα τα μποστάνια είναι λιγοστά αλλά οι καρυδιές πολλές.

Πριν φθάσουμε στην Ελά ένας νέος χωματόδρομος αριστερά μας, οδηγεί στον ερειπωμένο μύλο του «Κούλη» και στο δρόμο με το γεφύρι που συνέδεε παλιότερα το χωριό με τις Ολομάδες. Ακολουθώντας αυτό το δρόμο προς Ολομάδες στα δεξιά μας βρίσκεται η Σωτήρα- παλιός συνοικισμός- με τα ποιμνιοστάσια της οικογένειας Τερζή. Πιο πέρα ο Φλώσκος με την φημισμένη πηγή που υδροδοτεί σήμερα το συνοικισμό των Ολομάδων.

Ο Ν. Μουτσόπουλος, μας μεταφέρει την παράδοση πως «ο Βελής ο ανηψιός του Ιμβραήμ επεσκέφθη του Φλώσκου το πηγάδι γιατί είχε ζυγιάσει όλα τα νερά κι όλα τα κεφαλόβρυσα και τούτο τόβρε πρώτο». «Του Γραμποβίκου το νερό του Φλώσκου το πηγάδι και της Αγιαπαρασκευής στην πόλη ειν ακουσμένα».

Η βρύση του Ντεληγιάννη βρίσκεται ψηλότερα στην ιδιοκτησία του Γ. Παναγούλια και σ’ αυτήν φτάνουμε ευκολότερα από το δρόμο της Λάστας. Ο Β. Τσαφαράς, αναφέρει ένα θρύλο: «Κατά του Ντεληγιάννη τη βρύση ανατολικά του Αγιολιά κοντά στο ποτάμι, είναι δύο γονατιές γιατί εγονάτισε ο δράκος και έφτασε και ήπιε νερό στου Ντεληγιάννη τη βρύση. Τόσο πολύ μεγάλος ήτανε, ώστε έφτανε το στόμα του στη βρύση και τα αχνάρια του επέρασαν την άλλη μεριά στο ποτάμι κατά το Βαλτεσινίκο».

 

 

 

 

 

 

Joomla Template - by Joomlage.com